Co roku kilkaset Turczynek ginie z rąk swoich mężów, ojców i braci. Jeżeli Turcja naprawdę chce wejść do Unii Europejskiej, musi wydać wojnę mordom honorowym. Czy potrafi?

Nikt dokładnie nie pamięta, kto namówił Birgül IsŁűk do udziału w telewizyjnym talk show ani kto przekonał ją do pokazania się z odkrytą głową. Birgül wystąpiła w programie „Głos kobiety”. Opowiedziała, jak w wieku 13 lat wydano ją za dwukrotnego rozwodnika, o tym, jak była bita, jak uciekała do rodziców, a ci za każdym razem odsyłali ją, mówiąc, że miejsce żony jest przy mężu. – Wiem, że mój mąż mnie teraz zabije – powiedziała na antenie.
Kilka dni po programie, pod koniec maja, wróciła do rodzinnego miasta na wschodzie Turcji. Na dworcu czekał na nią 14-letni syn. Gdy tylko wysiadła z autobusu, sięgnął po broń. Zanim strzelił, wycedził tylko: – To za telewizję!
Turcja doznała szoku. Ale w oczach mieszkańców wschodniotureckiego Elazűgýu 14-letni matkobójca po prostu „zmazał honor rodziny”. Logika jest prosta: matka naraziła na szwank reputację rodu, a ponieważ upokorzony ojciec uciekł z miasta, obowiązek zemsty spadł na najstarszego syna.

Uwaga - artykuł pochodzi z 2001 roku - warto go jednak przeczytać bo niedługo na Eurojihadzie zostanie opublikowany cykl artykułów jak radykałowie muzułmańscy bronią reżim Talibów i z jaką nienawiścią mówią o amerykańskiej inwazji która zniszczyła ten barbarzyński rząd

Tomasz Piotr Terlikowski

Islamscy desperaci
Gardzą zbędnym, ich zdaniem, wykształceniem, zgłębianiem Koranu i dzieł mistyków. Oni są praktykami, chcą zmieniać świat...
Śmierć to kara, która - według prawa koranicznego - grozi za przejście z islamu na inną religię oraz za chrześcijańską działalność misjonarską. Nadal nie wiadomo, czy talibowie - islamscy fundamentaliści od kilku lat rządzący w Afganistanie - zdecydują się wykonać ten wyrok na pracownikach organizacji charytatywnej Shetler Now, oskarżonych o szerzenie wiary chrystusowej. Wiadomo jednak, że są do tego zdolni.


Zarzuty ciążące na ósemce pracowników Shetler Now są - według prawa koranicznego - bardzo poważne. Oskarża się ich o próbę nawrócenia na chrześcijaństwo 64 Afgańczyków. Ponadto w prowadzonej przez nich placówce znaleziono literaturę ewangelizacyjną w języku paszto, używanym przez Pasztunów, najliczniejszy naród Afganistanu, którym nikt z nich nie władał. Co więcej, oskarżenia potwierdzili Afgańczycy aresztowani pod zarzutem pobierania lekcji religii chrześcijańskiej. - Przyznali się oni do przestępstw [próby zmiany wyznania] i działalności antyislamskiej. Poprosili jednak o wybaczenie i dlatego skazano ich tylko na dom poprawczy - podkreślił Salim Haqqani z Ministerstwa Wspierania Cnoty i Zapobiegania Złu. Ich los jest jednak nieznany.

Być może, nigdy nie uda się ustalić, czy agent libijski Megrahi jest winien zamachu. Na rozwiązanie czeka też zagadka „irańskiego śladu”. Wkrótce po zamachu pewien osobnik zadzwonił w Londynie do agencji Associated Press: „To my, strażnicy rewolucji islamskiej, przeprowadziliśmy tę heroiczną egzekucję w odwecie za zniszczenie przez Amerykę irańskiego samolotu przed kilkoma miesiącami. Jesteśmy z tego dumni”.

To oświadczenie uznano za prawdopodobne. 4 lipca 1988 r. amerykański krążownik „Vincennes” przez pomyłkę zestrzelił w Zatoce Perskiej irańskiego airbusa wiozącego pielgrzymów do Mekki. Z 298 osób znajdujących się na pokładzie nikt nie ocalał. Czyżby Teheran zemścił się, niszcząc boeinga Pan Am?

Istnieją poważne dowody, że akcję zlecił Iran, a bombę podłożyli współpracujący z Syrią terroryści palestyńscy.

W 1992 r. amerykański tygodnik „Time” zasugerował, że Stany Zjednoczone i Wielka Brytania zdają sobie sprawę, iż to Iran i Syria ponoszą odpowiedzialność za zamach. Po pierwszej wojnie w Zatoce Perskiej oba te państwa były jednak potrzebne Waszyngtonowi do szachowania Iraku. Amerykanie nie chcieli więc psuć stosunków z Teheranem i Damaszkiem. Oskarżono natomiast Libię, znacznie słabszą i położoną peryferyjnie. Ekscentryczny pułkownik Kadafi doskonale nadawał się do roli chłopca do bicia.

Groźna indoktrynacja
Hizb-ut-Tahrir
Niezbyt głośna organizacja islamska Hizb-ut-Tahrir nie jest ugrupowaniem terrorystycznym, ale prowadzi walkę ideologiczną i indoktrynację mającą przygotować zamachowców do ich zadań. Jej celem jest ustanowienie światowego kalifatu.

Ekstremistyczne organizacje islamskie, takie jak Al-Kaida, zyskały rozgłos stosując przemoc dla osiągnięcia swoich celów. Są jednak ugrupowania mniej znane, które nie prowadzą działań bezpośrednich, lecz walkę ideologiczną. Najważniejsza z nich to Hizb-ut-Tahrir (HT, Partia Wyzwolenia) - ponadnarodowy ruch będący ideologiczną awangardą radykalnego islamu sunnickiego.

HT nie jest organizacją terrorystyczną, można ją jednak uznać za „pas transmisyjny” dla terrorystów. Indoktrynuje ludzi radykalną ideologią i przygotowuje w ten sposób do uczestnictwa w organizacjach dokonujących zamachów terrorystycznych.

Trudno ustalić faktyczną liczebność szeregów HT, ponieważ organizacja składa się z tajnych komórek. Szacuje się, że w krajach europejskich, takich jak Dania, należy do niej kilkaset osób, w państwach muzułmańskich zaś, na przykład w Uzbekistanie, nawet kilkadziesiąt tysięcy.

Szczególnie warto zwrócić uwagę na "nosy" żołnierzy IDF oraz na głośne Allah Akbar na koniec filmu. Trudno zaprzeczyć że ten konflikt ze strony muzułmanów motywowany jest w dużej mierze właśnie religijnie i że właśnie islam jest tutaj w wyobrażeniach Irańczyków oraz Arabów wrogiem państwa Izrael





Film jest dość długi - dlatego w skrócie można go opisać jako apotezę zamachów samobójczych. Oba filmy mają na celu propagowanie wśród malych dzieci informacji jak straszliwi są Żydzi i państwo Izrael oraz jak chwalebną jest samobójcza śmierć w walce z Izraelem. Propaganda tego typu jest bardzo powszechna. Dzięki niej już kilkuletnie dzieci na terenie państw takich jak Iran lub Arabia Saudyjska twierdzą że wszyscy Żydzi to mordercy i potwory

Herald Sun, Liam Houlihan: Australijska policja jest nakłaniania do traktowania muzułmańskiej przemocy w duchu poszanowania dla islamskich tradycji i przyzwyczajeń. Oficerowie są także zachęcani do współpracy z muzułmańskimi liderami celem przeciwdziałania rozpadowi rodzin. Organizacje kobiece są przerażone politycznie poprawną polityką która daje komfort damskim bokserom oraz przetrzymuje ofiary w kręgu domowej przemocy.

Instrukcje przekazane policji, przedstawione w oficjalnej książeczce zajmującej się różnicami religijnymi, rekomendują specjalne traktowanie także wobec aborygenów, hinduistów oraz buddystów. Niektórzy oficerowie policji twierdzą, że te dyrektywy ograniczają stosowanie równości wobec prawa.

Wydaje się, że ktoś taki jak Mahmoud Maawad, 29-letni nielegalny imigrant z Egiptu, zamieszkały w Memphis, w stanie Tennessee, powinien nie wychylać się i unikać kłopotów. Tymczasem, jak na złość, czynił odwrotnie.

Wykorzystał sfałszowany numer Social Security (ubezpieczenia społecznego) aby otworzyć sobie rachunek w banku, zakupić wyposażenie domowe i zapisać się na Wydział Businessu Uniwersytetu Memphis. Pracował nielegalnie w sklepie wielobranżowym i na początku 2005 roku sprzedał alkohol nieletniemu, za co został aresztowany. Później, w połowie tego roku, zamówił sobie - za 3 300 dolarów, w sklepie Sporty's Pilot Shop - różne towary przydatne w samolocie, w tym mundur pilota linii lotniczej, podręczną torbę z wyposażeniem do samolotu, podręcznik łączności radiowej oraz DVD z instrukcją pt. „Jak powinien wyglądać i postępować kapitan samolotu”. Na dodatek zapłacił za zamówienie kartą kredytową z przekroczonym limitem.

Poniżej przedstawiamy parę interesujących sondaży i wykresów - więcej w środku

Generacja jihadu.

Czterech mlodych ludzi, aresztowanych w Danii, to tylko czesc generacji mlodych muzułmanów w Europie, ktora w coraz wiekszym stopniu gotowa poswiecic sie terrorowi w obronie swoich braci w wierze.
Video z nagraniem Sidique Khan'a ciagle wywoluje zimne dreszcze u wiekszosci ludzi ze sluzby bezpieczenstwa.
Chodzi nie tylko to, ze on popiera zabicie 52 osóby, ktore zostaly w tym roku zabite w ataku terrostystycznym w Londynie, ale i o głos "lektora" glos: spokojny, rzeczowy i zrownowazony.
Jego glos. To znany Yorkshire-accent, co dowodzi, ze wychował się w Wielkiej Brytanii i ktory nie odroznia go od milionow swoich rowiesnikow drugiej generacji imigrantow.
Jego glos, kiedy zapewnia, ze przyszle bombardowania to tylko przedsmak tego, czego powinno sie oczekiwac w przyszlych atakach samobojczych, ktore Mohammed Sidique Khan nazywa swieta wojna poswiecona swoim muzułmańskim braciom.
»Jak dlugo oni cierpia, tak dlugo wy bedziecie cierpiec.«
Khan byl, jak i jego wspolwinni, i prawdopodobnie czterech dunczykow podejzanych o terror, czescia nowej generacji muzułmańskich extremistow - nie pochodzacych z rejonow wojny. Oni nie nauczyli sie rzemiosla terroru na ulicach Iraku, w gorach Afanistanu albo na palestynskich podworkach.
W wiekszosci przypadkow wyrastali oni w zabezpieczonych rodzinach, ktore poswiecali im czas i opieke. Wyrastali w spoleczenstwie, gdzie mogli uczeszczac do szkol - uczyc sie. Odwiedzali te same 7-11 albo jezdzili autobusami, tak jak ich szkolni koledzy i sasiedzi.
Roznica polega na tym, ze pomalu rodzila sie w nich tak wielka nienawisc do spoleczenstwa, w ktorym przebywaja, ze granica miedzy frustracja a checia dokonania terroru, zostaje przekroczona.

MAJ 1967, miesiąc poprzedzający Wojnę Sześciodniową, zapisał się w historii Żydów jako jeden z najsmutniejszych i najbardziej przerażających; czerwiec 1967 - jako jeden z najnieszczęśliwszych. Tej wojny, stoczonej między 5 a 10 czerwca, Izrael chciał za wszelką cenę uniknąć. Jednak po jej zakończeniu państwo żydowskie powiększyło swoje terytorium prawie czterokrotnie i odzyskało najświętsze sanktuaria judaizmu.

Pierwszy cios Izrael zadał 5 czerwca 1967, ale to prezydent Egiptu, Gamal Abdel Naser, przygotował wcześniej pole bitwy. W maju Naser - najwyraźniej w przekonaniu, że państwa arabskie osiągnęły wreszcie militarną przewagę na Izraelem - zaczął igrać z ogniem, głosząc wielokrotnie, że zamierza unicestwić "syjonistyczny twór".

Dnia 22 maja, wbrew międzynarodowym porozumieniom, zamknął cieśninę Tiran dla wszystkich statków izraelskich i wszelkich innych okrętów, dostarczających materiały strategiczne do Izraela. Według prawa międzynarodowego taka próba blokady ekonomicznej stanowi casus belli - legalną podstawę do wszczęcia wojny, lecz Izrael z tego nie skorzystał. Na nieszczęście Naser odczytał tę powściągliwość jako objaw słabości Izraela.

Pod koniec maja minister spraw zagranicznych Abba Eban wyruszył do Europy i Stanów Zjednoczonych starać się o poparcie Izraela. Prezydent Francji, Charles de Gaulle, gratulował podobno Ebanowi jego płynnej francuszczyzny, ale nie miał mu ponadto nic do zaoferowania, oprócz rady: "Nie zaczynajcie wojny! W żadnym razie nie strzelajcie pierwsi!".

Tymczasem z wypowiedzi Arabów przebijała coraz większa zajadłość. Dnia 27 maja Nassar oświadczył: "Naszym podstawowym celem będzie zniszczenie Izraela". Cztery dni później prezydent Iraku Abdel Rahman Aref oznajmił: "Mamy jasno wytknięty cel - wymazać Izrael z map".